YUVARLA ZARLARI

deneyeceksen, sonuna kadar
dene.
yoksa, hiç kalkışma.

deneyeceksen, sonuna kadar
dene.
bu kız arkadaşını, karını, akrabalarını,
işini ve belki de
aklını yitirmene neden olabilir.

sonuna kadar git.
3-4 gün aç kalmak anlamına
gelebilir.
bir park bankında soğuktan tir tir
titremek anlamına gelebilir.
kodes anlamına gelebilir.
hor görülme,
alay
ve tecrit
anlamına gelebilir.
tecrit bir
armağandır,
diğerlerine dayanıklılık
sınavı, gerçekten ne kadar
yapmak istediğinin
ölçüsü.
reddedilmeye rağmen,
olanaksızlığa rağmen,
yapmayı sürdürmelisin,
tahayyül edebileceğin her şeyden
daha güzeldir.

deneyeceksen,
sonuna kadar dene.
yok bununla kıyaslanabilecek
başka bir duygu.
tanrılarla
yalnız kalacaksın
ve alev alev yanacak
geceler.

sonuna kadar,
sonuna kadar.

hayatı o mükemmel kahkahanın
üzerine süreceksin, yok
başka değecek
savaş.

- ( Kimse Bilmez Ne Çektiğimi ; S: 198/199 )

ŞARKICI

arena
bu öyleyse
ebediyen.
kazanmak ya da kaybetmek
zorunda olduğun
arena bu
demek.

başarısız olduğun
söylenemez,
ama daha fazlası bekleniyor
bu arenada.

başarısızlıkların da oldu,
sersemletici başarısızlıklar,
merhamet bekleme
bu arenada,
ya zafer ya da
ölüm,
canlı ya da
cansız.

en adildir
bu arena,
ne de iyi,
daimi kaçış yoktur
bu arenadan.

ve belli bir bedeli vardır
her geçici kaçışın.

ne alkol kurtarır seni
bu arenadan,
ne de aşk.

bu arenada
şimdi
Avrupa kıtasının halının bir ucundan bir ucuna uzanırken,
pencereden dışarı bakıp
kedileri, yaprakları ve gölgeler seyrederken,
yitirdiğin kadınları ve eski otomobilleri düşünürken
beyninin gerisinde,
popüler şarkılar söyleyebilirsin ancak.

- ( Kimse Bilmez Ne Çektiğimi ; S: 186/187 )

CAN ÇIKAR HUY ÇIKMAZ

bu intihal, elbette, burada
ellerim ve ayaklarımla oturmuş,
bir ölümcül sigara daha
yakıyorum,
sonra daha da ölümcül alkolden
koyuyorum kendime,
ve bu intihal
çünkü bir zamanlar
ayyaş fahişeme Pound okurdum,
ilk aşkıma.
bilmiyordum işte, hala da bilmiyorum.
gömdüm onu, başkalarına ilerledim,
sonra Las Vegas'ta evlendim,
ve kaybettim.

aslında yapmak istediğimiz, elbette, yüzyılların
sisini yarıp
aydınlık ve parlak yere çıkmak,
parlak ve aydınlık,
kükreyen yer.
ben denedim,
ıskaladım.

CoCo'nun Yeri'ne gidip
emekli indirimli
yemeğimi alıyorum;
hesaplı, çorba ya da salata,
meşrubat, asıl yemek, hatta
mısır ekmeği.
diğer yaşlı
osuruklarla oturup
onları dinliyorum, o kadar da
kötü değil muhabbetleri, gerçekten, onlar da
özlerine kadar yanmış.

şimdi burada oturmuş
intihal yapıyorum, muhtemelen
Idaho'da bir yerde
son portakal suyuna beynini akıtan
Küba'lı Balıkçı'dan alıyorum
gücümü
hala.

hepimiz çalarız.
ama size şu kadarını söyleyeyim,
en sevdiğim intihal biçimi
Alexander Vadisi'nin
1988 yılına ait
cabernet sauvignon şarabını bardağa
doldurmak.
bir keresinde
bir binanın ikinci katında bir odada
bir kanserli kadının elini tuttum,
yaydığı koku
binlerce metre öteden alınabilirdi,
nefesimi tuttum,
annem, annen,
herkesin annesi,
ve şöyle dedi ölürken,
"Henry, o korkunç
sözcükleri neden
yazıyorsun?"

- ( Kimse Bilmez Ne Çektiğimi ; S: 188/189 )

HARCANMIŞ

sık sık birileri
hayatını boşa harcadığından
şikayet eder
ve birinin ona bunun öyle
olmadığını söylemesini
bekler.
bak, şunu şunu yaptın, sonra
şunu yaptın, az
değil.
öyle mi düşünüyorsun gerçekten?
elbette.

ama
haklıdır aslında,
harcanmıştır.
cesaret gösterememiştir.
yaratıcılıktan yoksundur.
ona yapması öğretileni
yapmıştır.
direnmemiştir, kendine ait
düşünceleri yoktur.
itilmiş, kakılmış
ve boyun eğmiştir.
korkakça davranmıştır.
kokuşmuştur hayatta.
hayatı kokuşturmuştur.

şimdi de başarısız olmadığının
söylenmesini bekliyor.
tanıyorsunuz onu.
o her yerde.
ruhsuz olan.
ölümden önce ölenlerin çetesinin bir üyesi.

müşfik mi davransak ona?
yalan mı söylesek?
duymak istediği sözcüklerimi söylesek?

cesur insanların bugün kendini içinde
bulduğu durumun nedeni.

ve bana sorduğunda, duymak istemediği
şeyi söylerim.

siz onu benden uzak tutun
en iyisi, yoksa
ne kadar acımasız biri olduğumu söyleyecektir size.

size danışsınlar
en iyisi.
ben bulaşmak istemiyorum.

- ( Kimse Bilmez Ne Çektiğimi ; S: 165/166 )

YALNIZ KAL

her şeyin
tekrar tekrar
nasıl yanlış gittiğini düşününce
duvarları seyretmeye başlar,
içeride kalmaya can atarsınız,
çünkü hep aynı filmdir
sokaklar,
ve hep eski film kahramanlarının
sonu gibi olur
kahramanların sonu:
koca bir kıç, sarkmış bir yüz
ve bir kertenkelenin beyni.

bilge bir adamın varını yoğunu
hayat boyu
hatta üç seferin ikisinde
sabaha kadar bile kalmayacağı kesin
iki gamzeli dize yatırmaktansa
3.000 metre yükseklikte
bir dağa tırmanıp
meyve ağacı yapraklarıyla beslenerek
beklemesinde şaşılası bir şey yok.

zor iştir dağlara tırmanmak.
bu yüzden duvarlardır dostlarınız.
öğrenin duvarlarınızı.

çocuklar bile
usanır
bize sokaklarda
sunulandan.

duvarlarınızı terk etmeyin.

en sadık sevgilinizdir onlar.

birkaç akıllı adamın yaptığını yapın.
yok başka yolu.

- ( Kimse Bilmez Ne Çektiğimi ; S: 168/169 )

ŞÖYLE ARKANA YASLANIP GÖMÜLMEK

güneş rengi bir koltuğa mesela
yumuşak bir piyano müziği dinleyerek,
gözyüzündeki uçaklar
savaşta değil.
son içkinin ilk içki kadar
iyi olduğu ve
kendine verdiğin sözü tuttuğunun
farkına vardığın bir yerde.
yeter de artar.
sonuncusu: sözü tutmakla ilgili olan:
o kadar da iyi sayılmayan ve
bir elin parmaklarını geçmeyen dostlarının
ölmüş ve yerleri doldurulamaz
oluşu.
kadınlara gelince, yeterince erken yaşta
onlar hakkında yeterince bilgi sahibi değildin
ve yeterince bilgi sahibi olduğunda
artık çok geçti.
ve kendimi biraz daha tahlil etmeye izin varsa: iyice
bileylenmiş olmak güzel,
geç varıp genel olarak
yeteneğini sürdürebilmek güzel,
bunların dışında söyleyecek pek bir şey yok
pişmanlık duymadan gidebileceğinden
başka.
o zamana kadar, biraz daha eğlence,
biraz daha dayanıklılık,
arkana yaslanıp
gömülürken.

- ( Kimse Bilmez Ne Çektiğimi ; S: 157 )

PURO YAKMAK ÜZERİNE

ne merhamet dileniriz ne de

mucize;

(ama budalalığımızı ve kayıplarımızı

gözden geçirirken daha az sinek olsa keşke!)

bir puro yakıyorum, arkama yaslanıp

ölü dostları, ölü günleri, ölü aşkları

anımsıyorum;

o kadar çok şey ıskaladı ki çoğumuzu,

gençleri özellikle, çünkü onlar

başlangıcı kaybetmişler

ve devam etmek zorundalar;

ama tuhaf değil mi, şu

anda tek düşünebildiğim

salatalıklar, portakallar, hurdalıklar,

eski Lincoln Heights cezaevi ve bizi

neredeyse uçurum kenarına getiren aşklar.

yüz hatları silinmiş,

aşk yatakları unutulmuş.

zihin müşfiktir: sadece önemli

şeyleri hatırlar:

salatalıklar

portakallar

hurdalıklar

cezaevleri.

bir sinek öldürdüm,

o minik hayat parçası

ölü şimdi ölü aşk misali.

cezaevinin o kocaman koğuşunda

yüzden fazla mahkum olurdu,

bir çok kez yattım o

koğuşta.

yerde uyurdun,

işemeye gidenler yüzüne basardı.

sigara sıkıntısı hep vardı.

gecenin bir saatinde adlar okunurdu

(kefaletle salınan bir kaç talihli),

ama senin ki asla.

ne merhamet dilendik ne de

mucize,

şimdi de

dilenmiyoruz;

ödedik bedelini tuttuğumuz yolun, gülün

isterseniz, yürünecek tek yoldu o.

ve aşk iki kez geldiğinde

ve iki kez yalan söylediğinde karar verdik,

böylesi adilaneydi,

bize ve aşkın kendisine.

ne merhamet dileniriz ne de

mucize;

yaşayacağız,

öleceğiz, sinek

öldüreceğiz, boks maçlarına

ve hipodroma gideceğiz, hayatımızı

sırf talih ve yetenekle sürdüreceğiz,

yalnızlığı ezberleyecek kadar.

yalnız uyuyamıyorsan

uykundan ağzından çıkan sözcüklere

dikkat et 

ve

ne merhamet dilen ne de

mucize;

ve unutma;

zaman harcamak içindir,

aşk başarısızlığa mahkum

ölüm ise yararsızdır.

- ( Kimse Bilmez Ne Çektiğimi ; S: 154/155/156 )