AKŞAMDAN KALMA

dünyada benim kadar akşamdan kalmalık yaşamış
bir kişi daha olduğunu sanmıyorum
ve henüz öldürmediler beni
ama o sabahların
bazıları
ölümden beterdi.

bildiğiniz gibi, en kötüsü fosur fosur sigara
içip hap atarken boş mide ile
içmektir.

ve akşamdan kalmalığın en kötü biçimi
arabanızda ya da yabancı bir odada
ya da kodeste uyanmaktır.

uyanıp
bir gece önce korkunç bir şey
yaptığını hatırlar ama
ne olduğunu
hatırlayamazsınız.

ve mutlaka bir arıza söz
konusudur -bazı organlarınız
zedelenmiştir, paranız ve/veya varsa
muhtemelen ve sık sık
arabanız kayıptır.

ve varsa kız arkadaşınızı ararsınız
ve telefonu yüzünüze kapatması kuvvetle
muhtemeldir.
ya da o an yanınızda ise, köpüren
öfkesini hissedersiniz.

ayyaşlar asla bağışlanmaz.

ama ayyaşlar kendilerini bağışlar
çünkü tekrar içmeye
ihtiyaçları vardır.

on yıllardan beri içen biri
olmak korkunç dayanıklılık
ister.

içki arkadaşların
içkiden ölmüşlerdir.
kendinden defalarca hastaneye
düşmüşsündür ve "bir içki daha
içersen ölürsün," şeklinde uyarılmış
ama ondan da birden fazla içerek
yırtmışsındır.

yaş olarak
bir asrın dörtte üçüne
yaklaşırken
sarhoş olabilmek için
daha fazla içkiye ihtiyaç
duyarsın.
ve akşamdan kalmaların daha kötüdür,
kendine gelme süresi
daha uzun.

ve olağanüstü aptalca olan şey
şu ki
yaptıklarından
ve hala yapıyor olmaktan
pişmanlık
duymazsın.

bunu en kötü akşamdan kalmalıklarımdan birinin
boyunduruğunda yazıyorum
ve aşağıda
çeşit çeşit içki var.

canavarca
harikuladeydi
her şey,
bu deli ırmak,
bu deşici
yağmalayıcı
delilik,
allah bunu benden başka kimsenin
başına vermesin,
amin.

- ( Gülün Gölgesinde ; S: 112 / 113 / 114  )

MOLA VERMEK

zorunludur yoksa duvarlar üstünüze
yığılır.
her şeyden vazgeçebilmelisin, fırlatıp atabilmelisin,
her şeyi.
kişisel çıkar
gözetmeksizin ve
yardım kabul etmeksizin
baktığına bakmayı
düşündüğünü düşünmeyi
yaptığını yapmayı
ya da yapmadığını yapmamayı
öğrenmelisin.

çabalamaktan
yorgun insanlar.
ortak alışkanlıklara
sığınıyorlar.
kaygıları
sürü kaygıları.

çok az insan
eski bir ayakkabıya on dakika bakabilir
ya da kapı tokmağını kimin icat
ettiğini merak eder.
cansızlaşırlar
çünkü
mola vermeyi
kendilerini çözmeyi
kaprislerini bir kenara bırakmayı
görmemeyi
duymamayı
öğrenmemeyi
yuvarlanıp tertemiz sıyrılmayı
beceremezler.

yapay kahkahalarını duyar duymaz
uzaklaşın onlardan.

- ( Gülün Gölgesinde ; S: 103 / 104 )

SON TABURE

sürekli tezgahın tahtasını, damarları,
çizikleri, sigara yanıklarını
inceliyordum.
orada bir şey vardı
ve ben ne olduğunu tam olarak çözemiyordum,
bu da devam etmemi sağlıyordu.

bir başka tuhaflık
bardağı sarmış
elimi seyretmekti.
bardağı sarmış bir elde
insanı usulca büyüleyen
bir şey vardır.

ve bu, elbette:
bütün sarhoşlar yapar:
buzlu suda beklemiş
bira şişesinin ıslak etiketini
baş parmağının tırnağı ile soyarsın.

sigara içmek de iyi bir
gösteridir, özellikle sabah güneşinde
jakuziyi arkana almışsan,
duman kıvrılıp
şekilden şekile girer.
insana huzur duygusu
verir bu,
hele bir de
müzik dolabında
favori parçalarınızdan
biri çalıyorsa.
ve barmen biraz yaşlı
ve yorgun ve
bilge ise
nerede olduğunu, ne
yaptığını bilmek güzeldir -
bardak yıkar, tezgaha yaslanır
ya da çarktırmadan bir tek
atar
ya da başka bir şey
yapardı
ama onun bir parçasını görmek,
beyaz gömleğinin farkında
olmak önemliydi.

bir de dışardali trafiğin sesini
dinlerdin,
her geçen arabayı.
isteyerek değil, farkında
olmadan.
yağmur yağmış, farkında
olmadan.
yağmur yağmış ve
ıslak asfaltta lastiklerin vızıltısını
duyabiliyorsan daha da
iyiydi.

gizlenecek en iyi yerdi
bar.
zaman senin denetimine
giriyordu, içinde yüzmek için
zaman, harcamak için
zaman.
ne guruya ihtiyaç vardı
ne de tanrıya.
kendinden
başka bir şey ummaz,
umulmayana
bir şey yitirmezdin.

- ( Gülün Gölgesinde ; S: 98/ 99 / 100 )

TRAŞ OLURKEN YÜZÜMÜ KESTİM

hiçbir zaman olması gerektiği gibi değil, dedi, insanlar,
müziğin sesi, sözcüklerin
yazılışı.
hiçbir zaman olması gerektiği gibi değil, dedi, bütün
bize öğretilenler, peşinden koştuğumuz aşklar,
öldüğümüz bütün ölümler, yaşadığımız
bütün hayatlar,
hiçbir zaman olması gerektiği gibi değiller,
yakın bile değiller.
birbiri arkasından yaşadığımız
bu hayatlar,
tarih olarak yığılmış,
türlerin israfı,
ışığın ve yolun tıkanması,
olması gerektiği gibi değil,
hiç değil,
dedi.

bilmiyor muyum? diye
cevap verdim.

uzaklaştım aynadan.
sabahtı, öğlendi,
akşamdı,

hiçbir şey değişmiyordu
her şey yerli yerindeydi.
bir şey patladı, bir şey kırıldı,
bir şey kaldı.

merdivenlerden inip içine
daldım.

- ( Gülün Gölgesinde ; S: 93 / 94 )

ZAMAN ZAMAN

bazen hala düşünüyorum son noktayı koymayı; havagazı,

19. kat penceresi, bir saatte dört şişe viski

ya da saatte 130'la betona dalmak.

intiharı ilk düşündüğümde 13 yaşındaydım ve

başarısızlıklarla dolu hayatımda

o günden beridir benimle: bazen öylesine

geçirirdim aklımdan, küçük

provalar,

ama bazen de deli gibi

isterdim kendimi öldürmeyi.

ama, şimdi, tamamen delice olmuyor artık, sinemaya

gitmekle yeni bir çift ayakkabı almak arasında 

seçim yapmak gibi bir şey

daha çok.

hatta yıllar geçtikçe

intihar düşüncesi kaybolur

neredeyse.

sonra,

birden,

canlanır:

hey, güzelim, bir kez daha

deneyelim, gibisinden.

geldiğinde kendini

hissettirir,

beyinde değil o kadar (eskiden olduğu

gibi) ama tuhaftır, garip yerlerde,

ensende mesela, ya da çenenin altında

bir noktada,

ya da üstünde kazak varmışçasına

kollarında...

eskiden midemde hissederdim, şimdi 

kurdeşen

dökmek gibi.

radyoyu açmış arabamda güzel güzel giderken

üstüme sıçrar bazen,

etrafımdakilerin yaptığı delilikleri

cesaretimi yordukları

o eski günleri hatırlayıp

gülümserim...

çocukların oyun oynadıkları yerlerde

yavaşlayıp son derece dikkatli geçerek

yabancı mahallelerin

yabancı sokaklarında

bir aşağı bir yukarı

birkaç saat araba sürdüğüm olur.

sonra park edip

bir kafeye girer,

kahve içerim.

saçma sapan ve sıkıcı şeylerden

söz eden insan seslerini dinlerim.

arabama dönüp yola çıktığımda

her şey birden 

hafifler:

hepimiz aynı dünyada yaşıyoruz:

gaz faturamı ödemeliyim, yeni

bir okuma gözlüğüne ihtiyacım var, bir de

yeni lastiğe,

sol arka,

ve galiba bir süreden beridir

komşunun çöp bidonunu

kullanıyorum.

iyidir normale dönmek ve

garajıma girerken

iri beyaz bir ay gülümser bana

akşamın ön camından.

frene basar, arabadan inerim, kapımı

kapatırım, yüzyılların yalnızlığı,

mutluluğu ve dengesi bana kapıya kadar

eşlik eder,

sonra anahtarı kilide sokar,

kapıyı açar,

kaçınılmazdan bir kez daha kaçmayı başarmış biri olarak

içeri girer, şişeyi almak için

dolaba gider ve

bunu 

ya da

kutlanacak ne varsa

yoksa

olacaksa

olmayacaksa

onu kutlamak için

içmeye başlarım,

şimdi yaptığım

gibi.

- ( Gülün Gölgesinde ; S: 42 / 43 / 44 ) 

YABANCILAR

inanmayacaksınız ama
hayatlarını ihtilafsız
ve endişesiz
geçiren insanlar
var.
iyi giyinirler, iyi
yerler, iyi uyurlar.
aile hayatı yaşamaktan
memnundurlar.
arada sırada
üzücü şeyler gelir
başlarına
ama fazla etkilenmezler
çok iyi hissederler kendilerini
genellikle.
ve öldüklerinde
kolay ölürler,
genellikle
uykuda.

inanmayacaksınız
ama
var
böyle insanlar
ama ben onlardan
değilim.
ah, hayır, onlardan biri
değilim.
onlardan biri olmaya
yakın bile
değilim

ama onlar
orada

ben ise
burada.

- ( Gülün Gölgesinde ; S: 24  / 25 )

DOSTUM, BUDA

masamın üzerinde duran bu Buda'yı yıkamalıyım-
toz ve kir içinde,
daha çok göğsünde ve göbeğinde; birlikte göğüs
gerdiğimiz o uzun geceler; ıvır zıvır ve
dehşete dayandık; en olmayacak
zamanlarda
güldük
katıla katıla- şimdi
en azından ıslak bir bezle
silinmeyi hakediyor; gerçekten korkunçtu
o gecelerin bazıları, ama sessiz ve
iyi refakatçiydi Buda; doğrudan
bana bakmaz hiç bir zaman
ama sürekli gülümser- şu boktan
varoluşa
gülüyor. yok yapacak bir şey.

"neden sileceksin ki beni?" diye soruyor, "yine
kirleneceğim nasıl olsa."
"aklı başında bir aptal gibi davranmaya çalışıyorum
burda," diyorum.
"şarabını iç," diye karşılık veriyor, "en iyi
yaptığın şey."
"ya sen," diyorum, "senin en iyi
yaptığın şey ne?"
dönüyor: "sana bakmakta nerdeyse
hayli ustalaştım."

sonra susuyor,
püsküllü tesbih var
elinde.

nasıl girdi
buraya?

- ( Gülün Gölgesinde ; S: 17  / 18 / 19 )